Veri merkezlerinin sürekli elektrik ve soğutma gerektirdiği günümüzde, süresiz dayanan ve enerji harcamayan bir depolama teknolojisi kulağa imkansız gibi gelebilir. Ancak TU Wien ve Cerabyte araştırmacıları, bugüne kadar üretilen en küçük karekodu (QR kod) başarıyla oluşturup okuyarak Guinness Dünya Rekoru kırdı ve teknoloji dünyasında oyunun kurallarını değiştirebilecek bir adım attı. Bu gelişme, seramik medyanın bilgiyi koruma yöntemlerimizi temelden değiştirip değiştiremeyeceğine odaklanıyor.
Dünyanın En Küçük Karekodu ile Seramik Depolama Dönemi Başlıyor
Bakterilerden bile daha küçük olan bu yeni karekodların pikselleri sadece 49 nanometre boyutunda ve toplamda 1.98 mikrometrekarelik bir alanı kaplıyor. Bir önceki rekordan yüzde 37 daha küçük olan bu yapıları okumak için geleneksel optik araçlar yeterli olmuyor ve veriye ulaşmak için mutlaka bir elektron mikroskobu kullanmak gerekiyor. Bu durum teknolojinin günlük kullanımdan ne kadar farklı bir noktada olduğunu gösteriyor.
Bu mikroskobik karekod yaklaşımı sayesinde, tek bir A4 boyutundaki seramik filmin sadece bir katmanında teorik olarak 2 TB’den fazla veri depolanabiliyor. Bu yoğunluk, alanı verimli kullanma konusunda mevcut birçok arşiv medyasını geride bırakıyor. Araştırmacılar veriyi ince bir seramik katmana kazıyor ve bu sayede verinin hiçbir enerji girişi veya çevresel kontrol olmadan tamamen sabit kalabildiğini belirtiyor.
Zamanla bozulan ve özel koşullar gerektiren geleneksel sabit disklerin veya flash belleklerin aksine, bu seramik depolama yöntemi yaşlanmaya karşı tamamen dirençli olarak tanımlanıyor. Dayanıklı materyallere kazınan bu bilgiler adeta eski taş tabletlere benzetiliyor ve modern dijital sistemlerden çok daha uzun ömürlü olabileceği öngörülüyor.
Yine de laboratuvar ortamındaki bu başarının anında endüstriyel üretime dönüşmesi beklenmiyor. Western Digital’in yatırımcı olarak desteklediği Cerabyte, 2025 yılında depolama ömrü ve yoğunluğunda ilerlemeler kaydettiklerini belirterek ticari ilgiyi doğrulasa da şu an yazma hızlarını artırmaya ve ölçeklenebilir üretim süreçleri geliştirmeye odaklanıyor. Aynı zamanda basit karekod yapılarından daha karmaşık veri mimarilerine geçiş yapılması planlanıyor.
49 nanometreye küçültülen pikseller boyut ve dayanıklılık açısından mükemmel bir denge sunsa da, bunu uygun maliyetli ve güvenilir bir üretime dönüştürmek aşılması gereken en büyük zorluk olarak öne çıkıyor. Bu gelişme şimdilik pratik olarak kanıtlanmayı bekleyen çok iddialı bir teknik atılım olarak karşımızda duruyor. Peki siz yeni nesil seramik depolama teknolojileri hakkında ne düşünüyorsunuz, gelecekte tüm verilerimiz bu mikroskobik kodlara emanet edilebilir mi?
